Bedankt voor alles, Afrika

Vrijdag 5 januari 2018

Er wordt op mijn deur geklopt. ‘We gaan eten, we zitten al klaar’, zegt papa hardop. Binnen no time kleed ik me aan en nog half slapend ga ik, zoals ik elke ochtend doe, aan de ontbijttafel zitten. Vandaag gaan we naar huis. Niets anders dan dit krijgt toegang tot mijn gedachten. Want ik vind dat altijd zo’n heerlijk gevoel, thuiskomen. Morgen zie ik mama weer, mijn vrienden, familie en niet te vergeten mijn kat Loes! Ook kan ik nu al uitkijken naar het feit dat ik weer in mijn eigen bed kan slapen en niet op een ander matras of in een vliegtuigstoel. We gaan naar huis en daar heb ik, hoe gek dat ook klinkt, wel vrede mee.

Toch is het jammer om dit mooie land achter ons te laten en dat voelen wij alle drie. Wij hebben de mooiste dingen gezien en de leukste ervaringen opgedaan. Struisvogels bekijken, surfen (of een poging tot), mega milkshakes drinken en natuurlijk zijn we op de mooiste stranden geweest. Stiekem gaan we het hier missen, maar dat is een goede reden om nogmaals terug te keren.

Samen met familie van nicht Marjan neem ik nog een laatste duik in het zwembad. We pakken de spullen in en maken nog een paar afscheidsfoto’s. Het moment nadert dat wij ons weer in de lange broeken moeten hijsen. Bleehhh! We nemen afscheid van oom en tante en het gezin en rijden naar de airport. Terug naar Nederland en recht zo die gaat.

Op de luchthaven gaat alles soepel. Voor de eerste tien minuten dan. De bagage is te zwaar. En dan bedoel ik veel te zwaar. We zitten er 4 kilo overheen. En 2.000 Rand bijbetalen (€ 140) doen we natuurlijk niet! Ach, de oude badhanddoeken kunnen we wel achterlaten.

Ook in het eerste vliegtuig gaat alles prima. Papa en Arthur kijken film en ik zit heerlijk te lezen, totdat iedereen naar achter begint te kijken. Wat is er aan de hand? Een opstootje! Zo nieuwsgierig als ik ben kijk ik net als de rest ook even mee. Er ontstaat een verhitte discussie omdat mensen op de verkeerde plekken zitten. Tenminste dat is wat ik denk dat ik ervan versta want ze spreken Portugees. Gewoon blijven lachen, dan komt het wel weer goed.

We komen aan op mijn ‘favoriete’ luchthaven, Luanda Airport. Geen sloten op wc’s, de mensen spreken geen Engels, dringen voor, het is benauwd, er is geen WiFi maar er zijn wel muggen. Typisch Afrikaans naar het schijnt. Maar goed, naar huis dus. Dat is het plan. We stappen in het volgende vliegtuig en proberen te gaan slapen.

Einde van dag 15